Elegia kochanka

Gdy usłyszał smutne dzwony,

Rzucił żałobne kwiaty na wietrze,

I nie zapytał dla kogo to,

Bo wiedział, że to dla każdego z nas;

Gdy zobaczył złoty krzyż,

Odmówił tylko cicho modlitwę,

I nie zapytał kto na nim zmarł,

Bo wiedział, że zmarliśmy na nim my;

Więc, gdy spotkamy kochanka grób,

Przyjżyjmy się sobie nawzajem,

I nie pytajmy kim on był,

Bo to tak naprawde byliśmy my...