Elegia kochanka

Gdy usłyszał smutne dzwony,

Rzucił żałobne kwiaty na wietrze,

I nie zapytał dla kogo to,

Bo wiedział, że to dla każdego z nas;

Gdy zobaczył złoty krzyż,

Odmówił tylko cicho modlitwę,

I nie zapytał kto na nim zmarł,

Bo wiedział, że zmarliśmy na nim my;

Więc, gdy spotkamy kochanka grób,

Przyjżyjmy się sobie nawzajem,

I nie pytajmy kim on był,

Bo to tak naprawde byliśmy my...

Niby czas leczy rany i trudności, które na początku wydawały się nie do przezwyciężenia, z czasem okazują się do pokonania. Jednak, mimo że jakoś udaje mi się poradzić z obowiązkami, codziennością, problemami finansowymi i zajmowaniem się domem, niestety, emocjonalnie nie jestem jeszcze w pełni "wyleczona". Nadal jeszcze emocje i uczucia z przeszłości targają mną, czasami zbyt mocno. Mój ex do mnie wrócił, ale nic się nie zmienił, nadal oszukuje, nadal kłamie, nadal nie pomaga mi nic, nie troszczy się, olewa. Tragedia, po prostu. Ale wrócić musiałam, bo by mnie wykończył. Co za facet beznadziejny. W końcu się od niego uwolnię i znajdę kogoś normalnego i wartościowego. Myślałam nawet poszukać kogoś na randkach w sieci ale faceci z mojej okolicy są tam niezbyt... Może z czasem...

Ostatnio byłam mocno rozrzalona, smutna, przygnębiona, załamana i zdołowana. Ehhh... synonimów mogłabym tu namnożyć nieskończoną ilość... Przeżyłam załamanie i brak sił na to, aby się podnieść. Ale, przecież czas leczy rany... Leczy powoli, ale trzeba stawić czoła rzeczywistości i zacząć normalnie funkcjonować, aby nie zawalić reszty spraw, które mogą dodatkowo skomplikować i utrudnić życie.

Smutek zniknie gdy wokół pojawią się pomocni ludzie, gdy ktoś wyciągnie do nas pomocną dłoń, gdy ktoś napisze ciepłego smsa czy uśmiechnie się i rozładuje smutną atmosferę radosnymi opowieściami ;)